Hallo.
Ik ben Mathias.

Ik ben acht jaar. Ik woon met mijn ouders in een huis op de berg dat Alma del Monte heet, net boven La Canalosa. Sinds deze lente leer ik imkeren.

Mathias, acht jaar, in zijn blauwe imkerspak op de berg bij Alma del Monte.

Mathias, acht jaar, La Canalosa, mei 2026.

Ik woon met mijn moeder en mijn vader in een huis dat Alma del Monte heet. Het staat op de berg, net boven La Canalosa, een dorpje in de sierra van Alicante. Er zijn amandelbomen, rozemarijn, veel wind, en een enorme hemel. Soms komen er 's nachts wilde zwijnen langs.

Ik begon dit voorjaar met de bijen, omdat er hier een imker woont die me liet meekijken. De eerste keer dat ik het pak aantrok, waren mijn handschoenen veel te groot en moest ik om mezelf lachen. Nu passen ze al een beetje beter.

Mijn vrienden uit het dorp

Ons huis staat boven op de berg, maar La Canalosa ligt vlakbij, en ik heb veel vrienden in het dorp. We gaan samen naar school, we spelen op straat, we maken hutjes, en soms vertel ik ze wat ik geleerd heb over de bijen. Sommigen vinden het geweldig. Anderen wat minder. Dat mag ook.

Waarom ik dit opschrijf

Mijn moeder zegt dat ik me deze maanden met de bijen later wel zal willen herinneren. Daarom bewaren we alles wat ik leer in dit dagboek, met tekeningen. Zo kunnen andere nieuwsgierige kinderen er ook een beetje van leren.

Dit is geen honingwinkel. Het is een schriftje. Op een dag komen er misschien potjes — maar eerst de verhalen.

Alma del Monte en La Canalosa

Alma del Monte is de naam van het huis. Het staat alleen in de sierra, omringd door open land. La Canalosa, het dorp, is heel klein — minder dan driehonderd inwoners. Er zijn olijfbomen, amandelbomen, veel rozemarijn en wilde tijm, en heel mooie stenen die ik je ooit nog wil laten zien.

De bijen willen niemand kwaad doen. Ze willen alleen hun thuis beschermen. Als wij goed voor hen zorgen, blijven zij honing maken voor ons allemaal.

Hoe we het doen

Ik sta er niet alleen voor. Ik zorg voor de bijen samen met een oudere imker die er heel veel van weet, en met mijn ouders, die bij alles helpen en dit dagboek samen met mij schrijven (ik vertel het, zij brengen het in orde). De belangrijke beslissingen worden nog altijd door de imker genomen — ik leer nog.

We hebben twaalf korven in de sierra, en nog meer dingen die leven: een moestuin, een quad, en heel veel mooie stenen in een doos onder mijn bed. Maar dat is een ander verhaal.

Lees het dagboek Schrijf me
Vertraag genoeg, en de wereld leert je zichzelf.
De korf, de steen, de wind —
ze hebben allemaal gewacht.
Mathias, mei 2026